طنز

این  ابیات رو یکی از همسایه دختران ما نوشته است و در محل توزیع نموده است، ما را هم برگی نصیب آمد، گفتیم باز نویسیم تا شاید توانسته باشیم کمکی کرده باشیم

دختری هستم به ســــن ســــی و ســه
فارغ از درس و کــــــلاس و مـــدرســه

مــــدرکـــــ لیــســـانـــس دارم در زبـــــان
دارم از خود خانــــه و جـــــا و مکـــــان

مرغـــم و خــواهـــم زبــهـــر خــود خروس
مانـــــده ام در حســــرت تاج عــروس

مبـل و اســباب و لـــــوازم هر چه هست
پنکه و سرویس خواب و فرش و تخــت

هست مـوجود و جهازم کـــــــامل اسـت
پول نقــد و زانـتـیـــا هم شامل است

هرچه گویی هست و تنها شوی نیست
برســـرم گیسو و زُلف و مـوی نیست

ترسم از بــی شــــوهــــری گـــردم تلف
بر دهــــــانــــم آیـــــد از انــدوه کـــــف

کاش جای این همــــــه پـــــول و پــــــله
گـــــیر میکــــرد شوهری توی تــــله

میشـدم عبـــد و کنـــیز شــــوی خــــود
می نمـــودم چـــــاره درد موی خـــود

گیســـوانی عاریت چون یــــــال اســب
می نشاندم بر سَــــرَم بــــا زور چسب

زلــــــف خود را چون پریشــــان کردمی
عیب زلف خویش پنهــــــــان کــردمـی

آنچـــنـــــان شــــوری زخود برپـــاکـــنم
تاکــــــه شــــاید در دلــــش ماًوا کـنـم

بارالــــها تو کـــــرم کــــــن شــــــوی را
خود مرتـــب میکـــــــــنم این مــوی را