آغاز

 سلام:

……و اولین کلام سلام؛ سلام که سلامت است و سلامت که نعمت، و شکر که در سلامت، سلامت می دهم.

دولابی:

به روستای دولاب در جزیره قشم هیچ ربطی ندارد؛ واژه یزدی است و به معنی پستو و انباری یا جایی کمد مانند است که چیزهای خاصی در آن نگه می دارند؛ واین دولابی جاییست برای باز گفتن حرفهایی که نمیتوانیم و یا شاید نمیخواهیم بر زبان بیاوریم ولی نوشتنشان دل را سبک میکند.

من:

یک پسر یزدی، متعصب به یزد و یزدی، مشتاق به آموختن لهجه یزدی به دیگران، مهندس عمران، 24 سال تمام سن، 175 قد و 67 وزن …….. و شاید تو با خود بگویی که”به من چه”؛ گفتم تا شرط ادب به جا آورده باشم.

 او:

یک دوست، که مرا در نوشتن یاری میدهد، اگر دوست داشته باشد، یا بهتر است بگویم اگر افتخار دهد.

تو:

در حال یک خواننده؛ گذشته را خودت میدانی و شاید من هم بدانم؛ آینده را تو میسازی و من، شاید خوب شاید بد، تا تو و من چه بخواهیم، و مهمتر خدا چه بخواهد که نه فقط به من و توست.

حرفها:

حرفهایم از همه نوع است، خودم را محدود نمیبینم، از زایمان یک بز بزغاله را تا ساخت برج ایفل یا حتی رنگ موی سیمین خانم همسایه یا سیاست که از رنگ موی سیمین خانم هم کم اهمیت تر است؛حرفهایش- هرچه بخواهد، او هم آزادی خود را دارد؛ حرفهایت را تو میزنی من بعد از گفتنت میدانم.

و دیگر …………. رسم به گفتن خداحافظ ندارم که رسم آخرین دیدار است؛ مرا گفتن یک “یاعلی” خوش آید که همیشه سرآغاز است؛ نشنیده ای:”یا علی گفتیم و عشق آغاز شد”؛ البته عشق اینجا را تفسیریست: احترام، صمیمیت، صفا، خیرخواهی، صداقت، مهربانی، لطف و هرآنچه که آن به…..

یا علی